Feeds:
Posts
Comments

Archive for August, 2009

Ο Κάσσανδρος στη δουλειά«Ξάπλωσε θα σου πω κάτι.»
Απάντησε αγγλικά. «Παραμύθι;»
«Θες παραμύθι ή θες την αλήθεια;»
«Τι θα πει αλήθεια;»
Δεν απάντησε. Πώς να το εξηγήσει στον μικρούλη τον Κάσσανδρο; Στο κάτω, κάτω μια ιστορία έχει κάποιο παραμύθι μέσα. Ξεφεύγει από την πραγματικότητα.
«Θα μου το πεις ελληνικά;»
«Εσύ πως θες;»
«Θέλω στα ελληνικά και στα αγγλικά. Δεν θέλω να κοιμηθώ! Πες μου για τη Ζώη τη ζέβρα στην ακρογιαλιά.»
«Όχι τη Ζώη σήμερα. Άλλη μέρα τη Ζώη.»
«Τι θα πει άλλη μέρα;»
Πάλι δεν απάντησε. Μπορούσε, αλλά ο μικρός δεν θα καταλάβαινε. Ούτε άλλη μέρα, ούτε αύριο, ούτε το μέλλον. Ήξερε το τώρα και το παρελθόν. Από ‘κει έπρεπε ν’ αρχίσει. Το τώρα ήταν πως έπρεπε να κοιμηθεί. Το παρελθόν το καταλάβαινε γιατί είχε συγκρατήσει εικόνες απ’ αυτό. Το τώρα ήταν φανερό πως δεν το ήθελε. Σήμαινε ύπνο. Το παρελθόν λοιπόν. Μια ελληνικά μια αγγλικά.
«Θυμάσαι που πήγαμε και πήραμε σιδερένιες καρέκλες και τραπέζι για τον κήπο και με βοήθησες να τα συναρμολογήσουμε;»
Χάρηκε. «Ναι. Ναι. Πήρα το κατσαβίδι και το έβαλα στην τρύπα. Το έβαλα στη βίδα και έπιασα το κλειδί έτσι και το γύρισα έτσι και μετά δεν καθόταν η καρέκλα ήσυχα να τη φτιάξω αλλά εγώ την έφτιαξα και της έβαλα πόδια. Παππού γιατί έχει τόσα πόδια;» κοίταξε τα δικά του απορημένος.
«Τέσσερα έχεις και συ. Ένα δυο τρία τέσσερα. Τέσσερα έχει και η καρέκλα.»
Κοίταξε τα δικά του αμφιβάλλοντας. Ήξερε ότι είχε δυο και τα αλλά τα ‘λεγαν χέρια. Ο παππούς ήταν βλάκας. Έλεγε τα χέρια πόδια. Μπορεί και να μην ήξερε καλά αγγλικά. Μίλησε αγγλικά προφέροντας όσο πιο καθαρά μπορούσε τις λέξεις.
«Παππού χέρια» κι έδειξε τα χέρια του. «Πόδια» κι έδειξε τα πόδια.
Ο παππούς έφερε μια καρέκλα και την ξάπλωσε. Έδειχνε τα πάνω και τα ‘λεγε χέρια και τα κάτω τα ‘λεγε πόδια και χαμογελούσε. Μα κι ο μικρούλης χαμογελούσε και ηταν βέβαιος πια πως ο πάππους του ήταν τελείως βλάκας κι ας ήξερε δυο γλώσσες.

Advertisements

Read Full Post »